| Logs van The Lasstig Blogs |
--- Archief ---
|
| Afbeelding/foto |
 |
|
24-04-2007 - Kennis in kinderen gieten
De wijze Erasmus zei het begin 16de eeuw al: leren en plezier sluiten elkaar niet uit. Goed onderwijs staat of valt met een onderwijzer met liefde voor zijn vak en liefde voor kinderen.
Scholen, vond de humanist, mochten geen ‘folterkamers’ zijn. Maar geléérd moest er worden. Voor Erasmus was een mens zonder vorming ‘minder dan een dier’. Leren betekende voor hem: lezen wat de grote filosofen en schrijvers zoal hadden bedacht.
Zijn bewonderaar Montaigne legde meer nadruk op zelfstandig leren oordelen. Maar ook bij hem stond het intellect voorop. De humanisten verwezen graag naar een beeld van Quintilianus, die het kind vergeleek met een fles met een nauwe hals, waarin je, mits langzaam, kennis kon gieten. Erasmus en Montaigne zijn, net als Rousseau, Locke en Montessori, denkers over opvoeding en onderwijs wier visie aan bod komt in het omvangrijke overzichtsboek Vijf eeuwen opvoeden in Nederland.
Vijf eeuwen na het humanisme is de metafoor van ‘kennis ingieten’ vervormd tot een karikatuur. Volkskrant-redacteur Martin Sommer bezocht voor zijn rubriek ‘Gemengde Berichten’ een studiedag van het Algemeen Pedagogisch Studiecentrum. Een onderwijskundige toonde een zaal vol leraren een afbeelding van het ‘ganzenlevermodel’. Dit was ‘het oude leren’: passieve kinderen volproppen met ‘zinloze’ kennis, tot ze bijna knappen. Helemaal fout, vond de adviseuse. Geen wonder dat die kinderen murw in de bankjes hangen. Leerlingen moeten hun eígen waarheid ‘construeren’. De leraar die zijn vakkennis stug door de kelen propt, bevuilt de puberziel. Hij zou een ‘coach’ moeten zijn.
Hoe wordt een leraar die van zijn vak houdt, opeens een coach? Daarbij kan het APS helpen. Want dit voorheen gesubsidieerde, maar nu commerciële centrum organiseert prijzige cursussen. Die zijn nodig, want zonder dat ouders er erg in hadden, is een groot deel van het onderwijs – bijna het gehele mbo en vele hbo-instellingen – bekeerd tot deze nieuwe onderwijsfilosofie. Of de leraren die er werken dat wilden of niet. ‘Die studiedag stampt in één ochtend de kennis en kunde van een hele beroepsgroep de grond in’, schrijft Sommer verbijsterd. En dan die ‘gedwongen winkelnering’ in het cursuswezen. Mag dat zomaar?
Verbazing, onbegrip, gevolgd door grote ergernis – die reacties vertoont de verslaggever vaker op zijn ronde door Nederland. Voor de stukken die gebundeld zijn in Onder onderwijzers, bezocht hij plaatsen waar de gevolgen te zien zijn van ‘nieuw beleid’ in de zorg, de integratie, de uitkeringen, in het verkeer en onderwijs. Hij sprak met leraren, leerlingen, huisartsen, patiënten en jeugdwerkers. En met ontmoedigende regelmaat stelt hij vast dat de zonnige voornemens uit de beleidsnota’s, die nijpende problemen zouden oplossen én goedkoper zijn, in de weerbarstige praktijk blijven hangen in de fase van ‘uitvoeringsproblemen’.
Dat betekent bijvoorbeeld dat een mevrouw die voorheen € 44,10 betaalde voor een dermatologische controle, nu ineens een ondoorgrondelijke rekening krijgt van € 183,60. Een suikerzieke oude dame krijgt haar insulinestrips niet vergoed, omdat haar huisarts de noodzaak onvoldoende ‘bewezen’ heeft en omdat ze de medicijnen haalde bij de verkeerde, want dichtstbijzijnde apotheek. Een werkloze die een nieuwe baan vond, wordt toch gekort op zijn uitkering als hij niet wekelijks solliciteert.
In het onderwijs zijn de ‘uitvoeringsproblemen’ nog schokkender. Want het gaat om kinderen, soms kwetsbare kinderen. Een Somalisch meisje kent haar klasgenoten niet en haar leraar nauwelijks. – werken aan je ‘competenties’ doe je op haar ROC in je eentje achter de computer. Als ze haar leraar iets wil vragen, krijgt ze een afspraak over een week. Tijd om honderden werkstukjes na te kijken heeft de leraar niet, dus zet hij overal een voldoende boven. Hij ziet zijn leerlingen zelden, maar tekent wel hun ‘persoonlijk ontwikkelingsplan’. Want hij wordt afgerekend op ‘rendement’.
Sommer schetst een samenleving die in korte tijd veranderde van een gemeenschap waarin het contract tussen burger en instanties was gebaseerd op vertrouwen, in een halfbakken vrije markt van zorg en welzijn. Daar heerst ogenschijnlijk vrijheid, maar in wezen is zij gebaseerd op wantrouwen en baart ze een kolossale controlebureaucratie. De enigen voor wie de ‘financiële prikkel’ zichtbaar werkt, zijn de directeuren van de geprivatiseerde instellingen; hun salarissen zijn prettig marktconform verhoogd.
Natuurlijk, Sommer is in deze stukken – een hybride genre tussen column en reportage in – geen objectieve waarnemer. Hij past, bekent hij grif in zijn nawoord, vaak geen ‘hoor en wederhoor’ toe. Maar dat journalistieke zondetje levert veel op. Omdat hij als columnist, anders dan journalisten met een vaste portefeuille, niet bevreesd hoeft te zijn voor boze bronnen, kijkt hij onbekommerd rond. ‘Hoor en wederhoor’ kan een dempende deken zijn. Want, schrijft Sommer terecht: ‘Je hoort de klager en dan de ontkenning van de beleidsmaker, de bestuurder en de uitvoerder, en ze zullen allemaal wel een beetje gelijk hebben.’ Zo trap je nooit de waarheid op zijn staart.
Toen Sommer begon te schrijven over het ‘nieuwe leren’, liep zijn mailpot ‘stijf vol’. Voor ingewijden was het niet onbekend wat hij onthulde. Hoogleraren als onderwijskundige Greetje van der Werf en rekendidacticus Adri Treffers hadden al gewaarschuwd voor een aanpak waarbij het ‘leren leren’ de inhoud overschaduwt, met als resultaat een forse niveauverlaging. Want als nieuwe informatie niet in een bedje van kennis valt, dan is het adagium ‘je kunt alles opzoeken’ zinloos. Sommer pookte het onbehagen los bij degenen die dagelijks met de vernieuwing te maken hebben: bezorgde ouders, verweesde leerlingen en leraren die waren weggepest omdat ze remmende, conservatieve krachten waren.
Een beetje schrijversgeluk had Sommer wel. Terwijl hij zijn onderwijsserie schreef, werd bekend – minister Van der Hoeven moest het spijtig toegeven – dat het zelfstandig leren in de Tweede Fase niet de beoogde verbetering had gebracht. De aansluiting op het hoger onderwijs, het belangrijkste argument vóór, was zelfs verslechterd. Sommer komt de eer toe één pijnlijke vraag levensgroot te hebben uitgespeld. Hoe is het in godsnaam mogelijk dat een revolutionaire vernieuwing als het ‘nieuwe leren’, gebaseerd op een schimmig theorietje over ‘hart-brein-leren’, waarvan de heilzame werking nooit is aangetoond, slinks door managers werd ingevoerd op honderden opleidingen zonder dat er ook maar één keer in de Tweede Kamer over gediscussieerd of gestemd is?
Wie het antwoord op die vraag zoekt in Vijf eeuwen opvoeding, bladert vergeefs. Het boek, dat zowel over de geschiedenis van de opvoedkunde als het onderwijs gaat, is uitstekend in de historische hoofdstukken waarin mooi wordt beschreven hoe pedagogen, artsen, tuchthuisdirecteuren en onderwijzers langzaamaan ontdekten dat het kind een echt mens was. Maar naarmate het overzicht onze tijd nadert, wordt het zwakker. In de hoofdstukken over jeugdcultuur, misdaad en kinderbescherming wordt nauwelijks gerept over de enorme maatschappelijke problemen die grootscheepse immigratie van gastarbeiders en hun gezinnen met zich meebracht.
Teleurstellend en weinig analytisch is het hoofdstuk over ‘de eeuw van de onderwijsvernieuwing’. De auteur vertelt keurig wat alle grote veranderingen in de 20ste eeuw – leerplicht, Mammoetwet, Basisvorming en Tweede Fase – inhielden. Maar over de gevolgen van die veranderingen – de massale deelname aan het hoger onderwijs na de Mammoetwet bijvoorbeeld - geen woord. Het mislukken van de Basisvorming en de Tweede Fase lijkt een taboe. Wel wordt vastgesteld dat de schooluitval onverminderd groot is. ‘Vernieuwing, thematisch onderwijs, samenwerking in groepen en meer leerlinggericht werken (…) moeten een aanzienlijke verbetering hebben gebracht in het schoolklimaat.’ Moeten. De gedachte dat vernieuwing ook averechts kan werken, is kennelijk ontoelaatbaar.
De geschiedschrijving van het onderwijs laat zien dat er altijd een ideologische tweedeling is geweest. Enerzijds waren er de aanhangers van Rousseau, die meenden dat een kind van nature leergierig is en dat onderwijzers het, als een plantje, alleen wat water hoefden te geven om het tot bloei te laten komen – ongeveer het uitgangspunt van het Montessori- en Jenaplan- en Vrije School-onderwijs. Anderzijds zijn er altijd onderwijzers geweest in de traditie van Erasmus, die meenden dat kennis moet worden aangereikt omdat het blikveld van kinderen zich nooit ‘spontaan’ verbreedt. De Rousseau-doctrine is met het ‘nieuwe leren’ aan de winnende hand – of aan de verliezende, want verrassende resultaten blijven vooralsnog uit.
Vernieuwers als Maria Montessori en hier bij ons Jan Ligthart ageerden ‘van onderop’ tégen het door staat en kerk oplegde onderwijs. Het ‘nieuwe leren’ is ingevoerd van bovenaf, met instemming van overheid en inspectie. De volgende onderwijsrevolutie moet maar van de burger komen.
Gepost door: lasstig op 24-04-2007 om 01:19
|
|
19-10-2006 - Loose Change
Complottheorieën over 11 september blijven boeien. Waarom wil de Amerikaanse overheid ons doen geloven dat 2 vliegtuigen de WTC-torens hebben doen instorten? En waarom is er geen spoor van een vliegtuig te vinden in of rond het Pentagon?
Officieel is het vliegtuig dat neerstortte in het Pentagon "verdampt". Vreemd, want om het staal en titanium van een Boeing 757 te laten verdampen, zijn immens hoge temperaturen nodig, dat ongeveer duizend keer de hoeveelheid kerosine vereist dat één vliegtuig aan boord heeft. En als er een vliegtuig het Pentagon doorboord heeft, waarom is het grasveld voor het Pentagon dan onaangeroerd en zien we dan enkel een gat van 12 meter diameter? Waar zijn de vleugels naartoe?
Van vlucht 93, die zogezegd voor het Witte Huis bedoeld was en neergestort is in het platteland, bleef bitter weinig over. Hij moest zelfs niet geblust worden. Geen enkel lichaam werd gevonden. Volgens experts omdat er geen personen aan boord waren: het was een telegeleid toestel, ontploft boven de grond en niet neergestort.
Geen enkele zwarte doos van de vliegtuigen die de WTC-torens doorboorden, is ooit teruggevonden. Gesmolten in de vuurzee. Maar het papieren paspoort van één van de kapers is wel teruggevonden in het WTC-puin...
Bondig samengevat: de makers beweren dat de Amerikaanse overheid de hele wereld iets wijsmaakt over de aanslagen van 11 september. Niet Bin Laden heeft die aanslagen gepland, maar wel de Amerikaanse overheid zelf die een gelijkaardig scenario om Cuba de mond te snoeren terug opgefrist hebben om... haar eigen bevolking de mond te snoeren en haar president meer macht te geven.
Loose Change is een schokkende documentaire die heel veel vragen oproept! Sit back & relax, want de documentaire duurt 1 uur en 20 minuten en verveelt gen seconde...
http://video.google.nl/videoplay?docid=-1590675314105139271
http://www.wijblijvenhier.nl/index.php?/archives/539-911-Loose-Change.html
http://www.ditkannietwaarzijn.nl/mainframe.html
http://www.onderzoek911.nl/
http://www.vrijheids.net/
Gepost door: lasstig op 19-10-2006 om 17:23
|
|
20-07-2006 - Pacifisme
10 mei 2006. Verschenen in: GroenLinks Magazine
Het pacifisme is een van de stromingen waar GroenLinks uit voortgekomen is. Is GroenLinks misschien zelf minder pacifistisch geworden, voor een gedeelte van de GroenLinksers is het nog altijd een belangrijke inspiratiebron.
Toen de PSP, PPR, CPN en EVP in 1990 samengingen, betekende dat dat de eerste P van PSP, de P van Pacifistische, voortaan zou voortleven in GroenLinks. In het pacifisme staat geweldloosheid centraal, het doel is vrede en ontwapening.
Bas Koers, DWARSER, student en binnenkort gemeenteraadslid voor GroenLinks in Apeldoorn, was in 1990 pas zeven jaar. Hij hoorde toen voor het eerst schokkende verhalen over de Tweede Wereldoorlog. Later in de puberteit, zetten pesterijen op school hem aan het denken. Hij vond in het boeddhisme een theorie die hem aansprak. Bas: ‘In het boeddhisme is mededogen voor andere mensen heel belangrijk. Als je het positieve uitstraalt, ontvang je het ook terug.’ Dit is voor hem de kern van het pacifisme. ‘Je moet de negatieve spiraal van geweld doorbreken. Dat is voor mij een filosofie die belangrijk is voor mijn leven en ook voor mijn werk bij GroenLinks: hoe ga ik om met de agressie die ik als gemeenteraadslid zal tegenkomen.’ Bas Koers voelt zich als jongere toch verbonden met symbolen als het gebroken geweertje en het ban-de-bom-teken, die respectievelijk vanaf de jaren dertig en vijftig symbool staan voor vrede en ontwapening. ‘Mijn politieke voorkeur is ontstaan door mijn interesse in de vredesbeweging en de hippietijd.’
Dat was de tijd waarin Tweede Kamerlid Ineke van Gent opgroeide en pacifistisch werd, de tijd ook van de koude oorlog. ‘Het rode gevaar bepaalde mijn jeugd’, vertelt ze. Temeer omdat haar vader beroepsmilitair was. Ze mochten als gezin niet naar Oost-Europa. Van Gent: ‘Het was vergelijkbaar met de huidige tijd, dat je bang was voor iets, wat eigenlijk nooit kwam. Nu is het het islamitisch fundamentalisme of het terrorisme, toen was het het communisme. Ik heb dat nooit begrepen. Er werd veel geld aan bewapening besteed, terwijl in de rest van de wereld mensen omkwamen van de honger.’ Van Gent werd lid van de PSJG, de jongerenorganisatie van de PSP en later van de PSP. ‘Ik kwam met een gebroken geweertje opgespeld thuis en ging oorbellen met gebroken geweertjes dragen – die heb ik thuis nog liggen. Dat was natuurlijk heibel in de tent, “Je vreet ervan�, zei m’n vader. Maar we zijn tot z’n dood drie jaar geleden altijd in gesprek gebleven, hij heeft zelfs nog een keer op mij gestemd.’
Ook Hans Feddema, publicist en lid van de GroenLinks-werkgroep De Linker Wang kreeg het vredesdenken niet van huis uit mee. Hij deed als antropoloog onderzoek in Zuid-Afrika. ‘De apartheid uit naam van Christus zette me aan het denken over de boodschap van de Christusfiguur en zo kwam ik bij het pacifisme uit. Johan Riemens, een van de oprichters van de PSP heeft me geschoold in geweldloosheid.’ Feddema liet zich verder inspireren door Martin Luther King, door de Zuid-Afrikaanse geweldloze activist Albert Luthuli en de ‘rode dominee’ J.J. Buskes. Z’n belangrijkste voorbeeld is echter Mahatma Gandhi.
Links geweld
Hans Feddema en Ineke van Gent waren al tegen geweld in een tijd dat dit door groeperingen binnen links als nuttig middel werd gezien – geweld zoals de RARA of RAF dat hanteerden of geweld door vrijheidsstrijders die streden tegen onderdrukking. Feddema: ‘Links was lange tijd meer voor ‘de revolutie’ . De EVP – mijn partij toen – zag dat toen als stategisch verkeerd en ik ook.’ Hij vindt wel dat er bij het oordelen over links geweld achteraf rekening moet worden gehouden met de tijdgeest van destijds. ‘Mensen als Sam Pormes na dertig jaar nog straffen voor een verkeerde strategie – stel dat hij heeft meegewerkt aan de treinkapingen en inderdaad naar Jemen is geweest – ligt niet in de lijn van pacifisme. Pacifisme heeft ook met verzoening te maken en met conflictoplossing en je moet niet zomaar eenzijdig repressief te werk gaan.’
Ineke van Gent vertelt dat er bij de PSJG en in de PSP altijd heftige discussies waren tussen de voorstanders en tegenstanders van ‘geweld voor de goede zaak’. Toen stond ze aan de kant van de geweldlozen en dat is nog steeds zo. Van Gent: ‘Geweld is geen oplossing, van wie het ook komt. Als je geweld gebruikt ben je blijkbaar niet meer overtuigd van je eigen argumenten en ga je uit een soort machteloosheid over tot een middel waar je uiteindelijk alleen maar agressie en weerstand mee oproept.’ Van Gent noemt het, refererend aan de kwestie Sam Pormes, ‘prima dat mensen GroenLinks vertegenwoordigen die een actieverleden hebben. Dat moet ook gewoon zo blijven. Maar daar moet je nooit stiekem over doen, zeg gewoon wat je gedaan hebt als je iets gedaan hebt, dan kan daar altijd nog een afweging in worden gemaakt.’
Vies woord
Hoewel pacifisme slechts een deelgebied van de politiek lijkt te bestrijken – het vredes- en veiligheidsbeleid – is voor degenen die het pacifisme als inspiratiebron hebben het tegendeel het geval.
Hans Feddema noemt geweldloosheid ‘het enige grote verhaal van de vorige eeuw dat is blijven bestaan. Ik ben bijvoorbeeld voor directe democratie, omdat ik directe democratie zie als een wijze van conflictoplossing. Geweldloosheid geeft ook aan dat er een karmische relatie is tussen jou, je medemens en de natuur. Als je de natuur slaat, slaat ie ook terug.’
Ook voor Ineke van Gent zegt pacifisme alles over alle vraagstukken in een samenleving. ‘Als je kijkt hoe mondiaal met voedsel wordt omgegaan, hoe men milieudruk verplaatst naar elders zodat wij er geen last van hebben, dan zijn dat nieuwe vraagstukken die je vanuit oude drijfveren kunt invullen.’
Ze vindt zichzelf nog steeds pacifist. ‘Hetzelfde geldt voor socialisme; sommige mensen bij GroenLinks krijgen er uitslag van als je die woorden gebruikt, maar beide zijn nog steeds heel belangrijke drijfveren voor mij. Als ik kindsoldaten zie dan breekt m’n hart. In mijn ideale samenleving zou ik dat willen uitbannen. Dat heet dan maar pacifisme, het maakt me geen donder uit hoe het heet.’
Desondanks lijkt de term pacifisme uit. ‘Het is bijna een vies woord geworden’, vindt Feddema. Daarom noemt hij zichzelf liever Ghandiaan dan pacifist. ‘De term pacifisme komt van pax en is een goede term, maar het kreeg door vooroordelen een eenzijdig imago. Alsof pacifisme negatief zou zijn en louter anti- wapens.’
Koers omschrijft zichzelf eerder als praktisch pacifist. Bij DWARS zijn er geen pacifisten, maar alleen praktisch pacifisten blijkt. ‘We vinden dat je niet bij voorbaat geweld moet gebruiken, alleen als het echt noodzakelijk blijkt te zijn, bijvoorbeeld om massamoorden te voorkomen. Als je de term praktisch pacifisme gebruikt, pin je je niet zo vast.’
Vredesmissies
GroenLinks heeft het principiële pacifisme losgelaten. In 2000 werd de eis uit het verkiezingsprogramma geschrapt dat de NAVO moest worden opgeheven. Ineke van Gent was tot twee keer toe één van de slechts twee Kamerleden die niet instemde met militair ingrijpen in Kosovo in 1999 en Afghanistan in 2001. Hans Feddema noemt zichzelf een van de weinige principieel pacifisten van GroenLinks. Toch is er nog altijd een sluimerend pacifistisch ideaal te vinden bij GroenLinks dat er op z’n minst voor zorgt dat de discussie en twijfel bij de keuze voor wel of niet militair ingrijpen elke keer opnieuw groot is.
Het is de reden waarom publicist Kees Kraaijeveld niet begrijpt waarom GroenLinks zich niet meer op het onderwerp vrede en veiligheid profileert. Hij onderscheidt vijf redenen waarom pacifisme zo gek nog niet is: Het valse-hoop argument, het praktische argument, het economische argument, het psychologische argument en het morele argument. Met dit laatste argument heeft GroenLinks moeite, denkt Kraaijeveld. ‘GroenLinks wil af van het morele vingertje. Maar ik vind juist dat in deze verwarrende tijden mensen behoefte hebben aan moralistische standpunten, de SP heeft daar veel succes mee. GroenLinks moet meer uitspreken dat het einddoel is dat je geen oorlog wilt.’
Dat is koren op de molen van Hans Feddema. ‘GroenLinks raakte al gauw in de ban van militaire interventie voor het goede doel, zonder de ‘middelen’ daar goed in te betrekken. Geweld heeft een eigen dynamiek. Militair ingrijpen, al is het uit solidariteit, zorgt altijd voor escalatie. Geweld roept immers geweld op. Solidariteit is niet genoeg, omdat de underdog van vandaag de topdog van morgen kan zijn, kijk maar naar Israël. De steun voor de NAVO-bombardementen op Servië en Kosovo, nota bene zonder VN-sanctie, waren een dieptepunt.’
Van Gent vindt niet dat GroenLinks haar pacifistische idealen verloochend heeft. ‘De PSP is opgericht in 1957, in een periode van koude oorlog. De wereld heeft sindsdien niet stilgestaan. Soms gebeuren er harde dingen in de wereld waarvan je kunt zeggen ik trek er principieel pacifistisch mijn handen vanaf, maar soms moet je erger voorkomen. Als kamerlid en als mens moet je daar een goede afweging in maken. Het gebruiken van geweld om mensen uit de ellende te halen vind ik nog steeds een heel lastige afweging, daarin kun je je niet door fractiediscipline laten sturen. Die eigen afweging heb ik ook altijd gemaakt en dat was niet altijd makkelijk, maar ik zou er niet mee kunnen leven om tegen m’n zin in met zoiets in te stemmen. Het duurde soms langer voordat ik m’n eigen weg koos omdat het lastig is als je als fractie verdeeld opereert. We hadden denk ik minder krampachtig die fractiediscipline moeten willen behouden. Niemand heeft de wijsheid in pacht in zulke kwesties en ik ben ervan overtuigd dat er in de achterban ook heel verschillend over deze dingen wordt gedacht.’
Verkiezingsprogramma
Bas Koers wenst bij GroenLinks daarom meer oog voor de vreedzame alternatieven. ‘We moeten meer naar mensen kijken die wel vreedzaam hun weg kunnen vinden, en dat uitlichten als een van de serieuze opties.’
Feddema is tevreden hoe de fractie nu opereert, vooral met het verzet tegen de missie naar Uruzgan. ‘De fractie ziet goed dat humanitaire interventie is afgegleden naar humanitair imperialisme. Ik denk dat men geleerd heeft van Kosovo en zeker niet meer zal instemmen met NAVO-bombardementen onder leiding van Amerika.’ Dat betekent niet dat Feddema tegen vredesoperaties is. Hij erkent dat er de nood-breekt-wet-situaties zijn, maar wil die niet vooraf benoemen. ‘ Het gevolg is dat het geweldsdenken op subtiele wijze toch wordt gelegitimeerd. Ik hoop dat het nieuwe verkiezingsprogramma deze militaire maakbaarheidsgedachte los laat, want daarmee wordt altijd gemanipuleerd.’
Ineke van Gent vindt wel dat je de grenzen moet aangeven: ‘Je moet wel concreet maken hoe je over vredesmissies denkt en in het verkiezingsprogramma vastleggen dat je bereidt bent stappen te zetten op het gebied van internationale solidariteit.
Auteurs:
Annet de Kruijf
Gepost door: lasstig op 20-07-2006 om 22:08
|
|
08-09-2005 - Ik ben niet echt dood moet je weten
documentaire 'Bram Vermeulen: Ik ben niet echt dood moet je weten'
Op 4 september 2005 was het precies één jaar geleden dat Bram Vermeulen plotseling overleed. RVU-regisseur Peter Swart, die een persoonlijke vriend was van Bram, werkte de afgelopen tijd aan een portret van -met name- de muzikant Bram Vermeulen.
Hij laat mensen aan het woord die nauw met Bram samenwerkten, onder wie zijn partner Shireen Strooker, gitarist Jan de Hont, de Vlaamse schrijver/dichter Geert van Istendael, Ernst Jansz (Doe Maar), Paul de Munnik, criticus Henk van Gelder, zijn (stief)kinderen, volleybal-collega's, managers en vrienden...
Aan de hand van een aantal thema's uit Brams leven schetst de documentaire in het bijzonder de ups en downs van het muzikantenbestaan van de eigenzinnige, charismatische en inspirerende Bram Vermeulen.
Bram Vermeulen was ongekend veelzijdig en productief. Op jonge leeftijd was hij een toonaangevende volleybal-international. Die carrière gaf hij op om met Freek de Jonge Neerlands Hoop te vormen. Hij werd beroemd als de muzikale helft van dit baanbrekende cabaretduo.
Na de pijnlijke scheiding van Freek begon hij voor zichzelf, eerst met zijn eigen band De Toekomst en vervolgens als liedtekstschrijver, zanger, acteur, schrijver, schilder en televisiemaker. In België bereikte Bram Vermeulen de status van een ster. In Nederland groeide de belangstelling en waardering voor zijn werk met de jaren.
In 1995 won hij met Een doodgewone jongen de Annie M. G. Schmidtprijs voor het beste kleinkunstlied. Hij kreeg ook enkele Edisons, onder meer voor de albums Doe het niet alleen en Bram Vermeulen.
Vooral in Vlaanderen had hij veel succes met nummers als Testament, De Steen, Eén Goede Reden en Boven Op De Berg. Het melancholische Rode Wijn is wel bestempeld als de hymne van de gescheiden man. Terwijl hij na deze radiohit in België altijd voor volle zalen optrad, liet de doorbraak in Nederland lang op zich wachten. Na Neerlands Hoop en zijn popjaren met de Toekomst leverde Bram decennialang een gevecht met zijn verleden en de publieke belangstelling in Nederland.
De laatste jaren leek het tij te keren, maar door zijn onverwachte overlijden kon hij die zolang gewenste erkenning niet meer meemaken. De documentaire laat zien wat de Belgen al veel langer doorhadden. Bram Vermeulen maakte prachtige muziek met poëtische teksten en grote zeggingskracht.
De RVU had een lange werkrelatie met Bram Vermeulen. Hij maakte televisieprogramma's over o.a. de Eerste Wereldoorlog (1000 Bommen en Granaten) en wetenschap (Vermeulen Weet Het Beter). In 2003 en 2004 maakte hij samen met Shireen Strooker twee programma's: Daar Ben Ik Weer over reïncarnatie, en In Den Beginne over het ontstaan van de mensheid op aarde.
Regie: Peter Swart. Redactie en research: Marina Alings en Maaike Stumpel.
http://www.rvu.nl/rvu.php?i=4&l=0&n=903
http://www.kuleuven.be/thomas/actualiteit/indekijker/27/impulsen4.htm
http://users.pandora.be/gad/re/nederlands.html
http://users.online.be/debrug/diabasis/b31bram.htm
http://nl.wikipedia.org/wiki/Bram_Vermeulen
Gepost door: lasstig op 08-09-2005 om 01:25
|
|
26-07-2005 - Lang zullen we leven
Momenteel is de levensverwachting voor Nederlandse vrouwen 81 jaar en voor mannen 76 jaar. Maar met een beetje geluk kunnen we straks zelfs 240 worden.
Alexander de grote was er al vergeefs naar op zoek: de bron van de eeuwige jeugd. Inderdaad wist hij de ouderdom te ontlopen: hij stierf op 33-jarige leeftijd. Alchemisten zijn eveneens in de weer geweest onsterfelijkheid te bewerkstelligen. Zonder succes; de steen der wijzen bleef onbereikbaar.
In onze vergrijzende wereld is meer dan ooit goed geld te verdienen met allerlei middeltjes tegen ouder worden. De verjongingsklinieken schieten uit de grond en menigeen propt voedingssupplementen en vitamines naar binnen in de hoop jeugdig te blijven.
Verspilde moeite en weggegooid geld, zo oordelen wetenschappers, want niets helpt. De veroudering laat zich niet tegenhouden. Veroudering begint bij de geboorte. En ouderdom komt nu eenmaal met gebreken. Die gebreken worden voor het grootste deel veroorzaakt door agressieve, zogeheten zuurstofradicalen. Ze ontstaan als gevolg van het leven zelf. Door het ademhalen en door het eten. Nu hebben mensen een reparatiesysteem dat (bijna) feilloos werkt. Soms ontsnappen zuurstofradicalen en botsen ze tegen een celwand of een stukje DNA en dan moet er worden gerepareerd. Omdat het reparatiesysteem in effectiviteit afneemt naarmate mensen op leeftijd komen, ontstaat steeds meer schade die niet meer is te repareren en beginnen cellen en organen steeds minder goed te functioneren. Hierdoor wordt het lijf vatbaarder voor allerlei ziekten. Maar ook zonder deze ziekten gaat het verouderingsproces door.
Dat de gemiddelde levensverwachting toch blijft stijgen, heeft vooral te maken met een betere voeding, de toegenomen hygiëne, antibiotica en wat wetenschappers ons lerend vermogen noemen, waarmee we ons kunnen beschermen tegen ziekten en andere dodelijke bedreigingen. De levensverwachting voor Nederlandse vrouwen is momenteel 81 jaar, voor mannen 76 jaar. Maar de verwachting is dat die tegen het einde van de eeuw kan zijn opgelopen tot circa 120 jaar.
De levensduur is dus wel beïnvloedbaar en met een beetje geluk zouden we zelfs 240 kunnen worden, verklaarde de Nederland hoogleraar Boudewijn Burgering (Universiteit Utrecht) onlangs. Wat sleutelen aan de genen zou een oplossing zijn. In wormpjes is inmiddels een soort 'langleef-gen' ontdekt. Door bij zo'n diertje één aminozuurtje te veranderen, leeft het twee keer zo lang. Dat zal uiteindelijk ook bij mensen mogelijk zijn, verwachten wetenschappers. Immers, als we de levensduur van een wormpje kunnen verdubbelen door gentechnologie, kan dat uiteindelijk bij mensen ook om zo onze levensduur te verlengen. Maar wanneer dat gebeurt en op welke manier, is nog maar de vraag.
Ongeveer dertig tot veertig procent van onze levensduur ligt vast in de genen, maar verder hebben we het zelf in de hand. Niet roken zou al een grote stap zijn naar een lang leven, maar de belangrijkste variabele bij de veroudering is de voeding, en dan met name de vrije radicalen die in het lichaam ontstaan bij het verbranden van voedsel. Die vrije radicalen, een agressieve vorm van zuurstof, maken van alles stuk in de cel. Daar kun je iets aan doen: eet voldoende producten met bestanddelen die vrije radicalen onschadelijk maken. Of - en dat is veel makkelijker - eet zó, dat er minder vrije radicalen in het lichaam ontstaan.
Met andere woorden: eet minder. Volg een streng dieet om de verwoestende werking van die zuurstof radicalen in te dammen.
Uit talloze dierexperimenten blijkt grofweg dat dertig procent minder calorieën leidt tot een levensverlenging van dertig procent. In het wild leeft een rat een jaar. In het laboratorium, door zo'n streng dieet, vier tot vijf jaar. Nu zijn mensen geen ratten, dus is het nog maar de vraag of dit ook voor mensen opgaat. Maar de verwachting is dat dat wel het geval is.
Maar ja, honger, daar zit niemand op te wachten. Vandaar dat op dit moment wordt gezocht naar methoden om op bepaalde verouderingsprocessen in te werken, zonder de voedselinname te beperken.
Recent is een molecuul ontdekt dat dit inderdaad kan, een molecuul dat in behoorlijke hoeveelheden voorkomt in rode wijn. Rode wijn als bron van eeuwige jeugd, wie had dat kunnen denken. Maar wel schielijk drinken die wijn, want het stofje vervliegt heel snel.
Algemeen Dagblad
Gepost door: lasstig op 26-07-2005 om 14:58
|
|
25-04-2005 - De mythes rond melk
Melk is goed voor elk, we zijn er allemaal mee grootgebracht en drinken dan ook gemiddeld twee glazen melk per dag. Hiermee behoren we tot een van de grootste zuivelconsumenten van de wereld. In Nederland krijgen we bijna nooit iets te horen over de kanttekeningen die geplaatst worden over het drinken van koemelk.
Kalk
De mens heeft calcium nodig om de botten te versterken om zo botontkalking ofwel osteoporose tegen te gaan. In Nederland wordt al vanaf de jaren '60 reclame gemaakt om veel melk te drinken voor sterkere botten
Prof. Walter Willett, voedselwetenschapper aan de Harvard University, onderzoekt al sinds1976 de relatie tussen zuivel en osteoporose. Hij zegt dat uit onderzoek blijkt dat er helemaal geen verband is tussen het drinken van veel melk en het voorkomen van botbreuken. Dat druist toch in tegen alles wat wij altijd gehoord hebben. En Willett staat hier niet alleen in. Prof. Colin Campbell, biochemicus Cornell University, deelt deze mening. Hij is zelfs van mening dat door de eiwitten in de melk, een zuur wordt aan gemaakt die juist voor een afbraak van het bot zorgt.
En dat blijkt ook wel uit het volgende: 12 op de 10.000 Nederlanders heeft een heupbreuk gehad. Ook in Zweden, waar veel zuivel wordt gedronken, breken veel mensen een heup. Namelijk wel 20 op de 10.000. In landen waar veel minder zuivel wordt geconsumeerd, zoals China en Japan, ligt het getal veel lager. In China namelijk 10 op de 10.000 en in Japan zelfs 9 op de 10.000.
Het staat vast dat het menselijk lichaam calcium nodig heeft voor zijn botten. Volgens Willet krijgen we al genoeg binnen via ons normale dieet. Het is in ieder geval belangrijk veel buiten te zijn om vitamine D binnen te krijgen. En veel groene groenten te eten. Een koe komt ook aan het calcium door het eten van groen gras.
Lactose intolerantie
Het overgrote deel van de wereld wordt trouwens ziek van het drinken van melk, ze zijn lactose-intolerant. Dit betekent dat zij de melksuikers, de lactose, niet goed kunnen verteren. Alhoewel moedermelk ook lactose bevat, kunnen baby's dat wel verteren. Dit stopt over het algemeen wanneer er gestopt wordt met borstvoeding. Behalve bij de Europeanen en Noord Amerikanen, zij zijn zo geëvolueerd dat ze melk kunnen blijven drinken. Maar was dat wel de bedoeling van Moeder Natuur?
Negentig procent van de Aziaten, zeventig procent van de Afrikanen en vijftig procent van de Zuid Amerikanen zijn lactose intolerant. Terwijl maar vijftien procent van de blanken niet tegen het drinken van melk kan. Maar liefst zeventig procent van de wereldbevolking kan helemaal niet tegen melk. En het is opvallend dat als je stopt met melk drinken, je lichaam vanzelf lactose-intolerant wordt.
Beide wetenschappers zijn ervan overtuigd dat het menselijk lichaam niet gebouwd is om koemelk te drinken.Volgens hen is koemelk bedoeld voor het kalf, net zoals moedermelk is bedoeld voor de baby.
Langdurige effecten
De samenstelling van koemelk is wezenlijk anders dan die van onze eigen moedermelk. Zo zit er veel meer groeihormonen in. En dat is ook niet raar, een kalf moet natuurlijk veel meer botdichtheid ontwikkelen dan de mens.
Dat is nog niet alles. We komen steeds meer te weten over de langdurige effecten van het drinken van melk. Zo zijn de vetten en eiwitten in de melkproducten desastreus voor ons cholesterol met alle gevaren van dien. Een glas volle melk bestaat maar liefst uit 23 procent van de benodigde dagelijkse hoeveelheid dierlijke vetten, ook wel bekend als verzadigd vet. Algemeen bekend is dat deze vetten de cholesterol verhogen en daarmee de kans op hart en vaatziekten aanzienlijk vergroten.
Professor Campbell verrichtte de zogeheten China Study, waarin hij zegt dat mensen die dierlijk en eiwitrijk dieet volgen, zoals zuivel, tot 17 keer meer kans hebben op hartziektes dan mensen die hun voedingsstoffen halen uit onder meer fruit en groenten, zoals de Chinezen. Prof. Katan, hoogleraar voedingsleer Wageningen Centre of Food Sciences, zet wel kanttekeningen bij dit onderzoek. Er zijn eventueel nog andere verbanden te leggen. Chinezen bewegen misschien meer, roken minder, zijn slanker, eten minder ongezond. Volgens Katan is de uitkomst dus niet zomaar aan eiwit toe te schrijven.
Toch vindt Katan wel dat het vet in melk beter te vermijden is. Melk is heel rijk aan verzadigde vetzuren die verhogen je cholesterol en dat leidt tot aderverkalking en tot hartinfarcten. Magere melk, magere yoghurt en karnemelk zijn daarom mooie producten. De Amerikaan Campbell is juist van mening dat niet alleen het vet het risico op hart- en vaatziektes verhoogd, maar dat de eiwitten die in zuivel zitten nog meer risico vormen en dan heeft het drinken van magere producten volgens hem geen enkele zin.
Zuivel en kanker
Er worden ook steeds meer verbanden gelegd tussen het consumeren van zuivel en kanker. Deze onderzoeksresultaten zijn nog maar net naar boven water gekomen en moeten nog verder onderzocht worden. De meningen verschillen hierover nog enorm.
Volgens Campbell zijn de kankercijfers, net zoals de Hart- en Vaatziektecijfers, in Amerika vele male hoger dan in Azië. We hebben in ons lichaam het zogeheten eiwit IGF-1, de Insuline-like Growth Factor. Deze hebben wij nodig om ons lichaam te laten groeien en te versterken. Wanneer we volgroeid zijn en daarna nog steeds een overdadige inname van dierlijke eiwitten, zoals bijvoorbeeld melk, binnenkrijgen dan kan het IGF-1 nergens meer heen, want we zijn al volgroeid. Het gevaar is dat zij zich dan vestigen aan kankercellen, waardoor de kans op kanker vele malen groter wordt. Dat melk niet alleen slecht is voor de gezondheid blijkt uit onderzoeken dat calcium juist helpt tegen het risico op darmkanker.
In Nederland wordt niet veel ruchtbaarheid gegeven aan deze kant van het verhaal over melk. Melk is namelijk een belangrijk onderdeel van de Nederlandse economie. De organisatie die in Nederland verantwoordelijk is om melk aan de man te brengen is het Nederlands Zuivel Organisatie. Zij voelen zich niet geroepen om deze kanttekeningen in de openbaarheid te brengen. Ook al hebben de reclames van het NZO een voorlichtend karakter, het is goed om in gedachte te houden dat het een commerciële organisatie is. Op de website van het NZO en Zuivelonline.nl kunnen vragen over melk worden gesteld.
Ook het Voedingscentrum blijft zich achter de wetenschap verschuilen en houden vast aan de 2 tot 3 glazen melk per dag. De onderzoeken van bijvoorbeeld Campbell en Willett vindt het Voedingscentrum niet voldoende om haar informatie te veranderen.
Gepost door: lasstig op 25-04-2005 om 22:19
|
|
25-04-2005 - de Europese Grondwet
Raadpleeg de ReferendumwWijzer
De Referendumwijzer helpt de kiezer zijn standpunt te bepalen bij het referendum over de Europese Grondwet.
De ReferendumWijzer bestaat uit 25 stellingen over de belangrijkste veranderingen die in de Europese Grondwet worden voorgesteld. Daarnaast kunnen nog zeven extra stellingen beantwoord worden die een waardering van de Europese Unie aangeven.
Door het beantwoorden van de stellingen kan iedere gebruiker zich zelf een oordeel vormen waar het om gaat bij het referendum. De ReferendumWijzer geeft niet een 'stemadvies', maar laat de mate van overeenstemming zien met de Grondwet. De site is vooral bedoeld om de meningsvorming te bevorderen, zodat op 1 juni een afgewogen keus voor of tegen de Grondwet kan worden gemaakt.
http://www.referendumwijzer.nl/
Gepost door: lasstig op 25-04-2005 om 02:12
|
|
12-04-2005 - Earthday 22 april
GroenLinksers tonen zich bezorgd om natuur en milieu
11 april 2005
Op 22 april is het Earthday. In verschillende landen wordt op die dag stilgestaan bij de toestand van de aarde. In Nederland zijn GroenLinks en de Stichting Duuzame Solidariteit de initiatiefnemers van de milieudag. De groene minister voor financien van de eilandenrepubliek Vanuatu in de Stille Oceaan is deze dag te gast bij GroenLinks. Hij zal een lezing houden over de gevaren van de zeespiegelstijging voor zijn land. GroenLinks introduceert tevens de green ribbon, als teken van bezorgheid om natuur en milieu.
GroenLinks en SDS organiseren ieder jaar de Earthday-lezing. Deze vindt plaats van 14.00 tot 17.00 uur in Stadskasteel Oudaen te Utrecht. De lezing zal in het teken staan van de Millenniumdoelen; de ontwikkelingsagenda voor arme landen voor de komende tien jaar.
Vanuatu
GroenLinks en SDS hebben speciaal voor de Earth Day lezing Moana Kalosil Carcasses uitgenodigd. Carcasses is de groene minister voor financiën van de eilandenrepubliek Vanuatu in de Stille Oceaan. Hij zal vertellen over de manier waarop Vanuatu omgaat met de dreigende gevolgen van de klimaatverandering voor de eilandenrepubliek. Onlangs hebben de eilanden die dreigen te worden overspoeld het westen beticht van eco-terrorisme.
Millenniumdoelen
De Earth Day lezing zelf wordt in essaystijl voorgedragen door Professor Klaas van Egmond, directeur van het Milieu-en Natuurplanbureau van het RIVM. Hij zal uiteenzetten dat de internationale gemeenschap het milieu veel hoger op de politieke ontwikkelingsagenda moet plaatsen om het armoedeprobleem terug te dringen en dus de Millenniumdoelen te behalen. Of de grootste Nederlandse organisatie op het gebied van ontwikkelingssamenwerking, de NOVIB, hier ook zo over denkt zal blijken uit de reactie van Sylvia Borren (directeur NOVIB).
Wijnand Duyvendak (Tweede Kamerlid GroenLinks) zal duidelijk maken waar GroenLinks staat in de discussie over de Millenniumdoelen. Wat moet er volgens GroenLinks gebeuren om de millenniumdoelen te behalen? Eddy Boutmans (oud staatssecretaris van Ontwikkelingssamenwerking in België namens Groen!) gaat in op de vraag wat er op Europees niveau zou moeten gebeuren op dit gebied en of de nieuwe Europese Grondwet daarbij helpt.
Green ribbons
GroenLinks maakt zich ernstige zorgen over de teloorgang van natuur en milieu. Meer dan ooit is er reden om hierbij stil te staan. Allerlei allarmerende rapporten zijn namelijk de afgelopen periode verschenen. Zoals het UNESCO rapport waarin 1360 experts uit 195 landen waarschuwen dat de mensheid de planeet beschadigt in een tempo dat zich nog nooit eerder heeft voortgedaan. En wie kent niet de kaart van de luchtvervuiling boven Europa?
Om te laten zien dat GroenLinksers zich betrokken voelt bij natuur en milieu heeft GroenLinks zogeheten 'green ribbons' laten maken. Met deze linten toont men zich bekommerd om onze aarde. GroenLinks heeft al haar volksvertenwoordigers, Europees, landelijk en lokaal opgeroepen de linten massaal te dragen op Earthday 22 april.
Meer informatie over Earthday en de Earthdaylezing is te vinden op www.groenlinks.nl of www.earthday.nl.
De green ribbons zijn gratis te bestellen bij: info@groenlinks.nl.
Gepost door: lasstig op 12-04-2005 om 00:26
Klik hier om de 1 reactie(s) te bekijken.
|
|
12-04-2005 - OnLine
Daar gaan we dan ...
Gepost door: lasstig op 12-04-2005 om 00:04
|
|
|
